|
ตัวละคอน |
บทเจรจา
(เน้นบทแสดงในวงเล็บ) |
เทคนิคที่เกี่ยวข้อง |
|
|
|
แสงมืดสนิททั่วโรงละคอน
แล้วจะมีเสียงเหมือนรถไฟสายหนึ่งเคลื่อนตัวออกจากสถานีหัวลำโพง
เริ่มจากแผ่วหวิวแล้วแรงขึ้นๆตามลำดับ เสียงนั้นเริ่มผสมปนเปไปกับเสียงฝนตกฟ้าคะนองข้างนอกรถ
อาจมีเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าบ้างเป็นระยะๆ เสียงนั้นมีความยาวประมาณสามนาที
แล้วค่อยๆอ่อนลงจากนั้นจะแทรกด้วยเสียงบรรยาย (ออฟซีนเสียงผู้ชายผู้บรรยาย)
ดุจเป็นมัคคุเทศก์นำผู้ชมข้ามมิติไปสู่อีกมุมหนึ่งของชีวิต.... |
|
เสียง
ผู้บรรยาย |
ท่านผู้โดยสารครับ...ขณะนี้ท่านกำลังเดินทางไปกับเรา
รถไฟสายนี้จะนำท่านย้อนกลับไปในอดีตสักสามสิบปีที่ผ่านมา ณ อำเภอปากน้ำโฟ
จังหวัดนครสวรรค์ ที่นั่น...เราจะพาท่านไปเยือน
“บ้านเสน่ห์จันทร์”
ไปสัมผัสกับอีกมุมหนึ่งของชีวิตหญิงสาวทั้งกลุ่มซึ่งไม่สามารถจะเลือกเดินไปในทางที่ดีที่สุดตามที่พวกเธอได้ฝันกันไว้
เมื่อเป็นดังนั้นพวกเธอจึงต้องเผชิญกับความจริงที่ไม่อาจจะหลีกเลี่ยงได้
นั่นคือความขมขื่นและโหดร้าย
ในขณะที่วิถีชีวิตของพวกเธอกลับถูกมองในทางเสื่อมเสียน่ารังเกียจ
แถมบางครั้งยังน่าหัวเราะสำหรับคนทั่วไปในสังคม
พวกเธอเหล่านั้นต่างเลี้ยงปากท้องด้วย อาชีพที่เก่าแก่ที่สุดในโลก
อาชีพที่ทั้งเราและท่านต่างก็หวังกันว่า
สักวันมันจะสิ้นสูญไปจากแผ่นดินไทยผืนนี้ ไม่จำเป็นหรอกครับ
ไม่จำเป็นต้องตระเตรียมบ่อน้ำตาเอาไว้เพื่อพวกหล่อนหรอกครับ
เราเพียงขอให้ท่านนั่งชมแล้วคิดตามไป แต่ขอเตือนเอาไว้สักนิดเถอะครับ
ในขณะที่ท่านนั่งชมอยู่ กรุณาจับเก้าอี้ไว้ให้แน่นๆ และแยกแยะให้ออกว่า
ระหว่างน้ำตากับเสียงหัวเราะของท่านมันบรรจบพบกัน ณ ตรงจุดใด... |
|
|
|
|
เปิดม่าน... แสงเริ่มจากอ่อนๆ ให้บรรยากาศเหงาๆ อาจมีไฟประกายแฟลชให้ดูประหนึ่งฟ้าแลบเป็นระยะๆ |
|
ใบพร
|
(นั่งอยู่ผู้เดียวบนระเบียงบ้านชั้นบน เธอนั่งถักไหมพรมไปพลาง
เหม่อมองฟ้าฝนไปพลาง เธออยู่ในสภาพตั้งคครรภ์ประมาณหกเจ็ดเดือนแล้ว |
ไฟฟอลโล่...เจาะที่ร่างใบพร
ให้ความรู้สึกเหมื อนภาพในความคำนึง... |
|
เสียงพริ้ง
(ออฟซีน) |
มึงจะเอาลูกไว้ทำไมวะอีพร...ดัดจริตจะมีลูก...แล้วเนี่ยมึงจะมาเป็นกะหรี่ทำไม...หมั่นไส้.. |
เสียงเข้ามาในจังหวะที่ใบพรลูบคลำท้อง
(เสียงที่แทรกเข้ามาอาจบันทึกในสตูดิโอก็ได้) |
|
เสียงสายพิณ
(ออฟซีน) |
กรรมของเด็กมันอีพรเอ้ย...พ่อก็ไม่มีแถมยังมามีแม่เป็นกะหรี่อีก
คิดให้ดีนะพรไปรีดมันออกซะเถอะใครมันจะว่าฆ่าลูกตัวเองก็ช่างหัวแม่งมันปะไร
คิดซะว่าเราทำบุญให้เด็กมันดีกว่า...เชื่อกูเถอะ... |
|
|
เสียงละม่อม
(ออฟซีน) |
เอาลูกไว้แล้วมึงจะทำไง ฮึ...ไอ้ชนิดที่ออกมาแล้วเลี้ยงไว้ในบ้านน่ะข้าไม่เล่นด้วยนะอีพร... |
|
|
เสียงสายพิณ
(ออฟซีน) |
จะจ้างเขาเลี่ยงน่ะเรอะ เชอะอีดอก แต่ตัวมึงเองยังเอาตัวไม่รอดเล้ย
กะแดะอยากจะเลี้ยงลูก กว่ามันจะโตขึ้นมาน่ะ มึงมิหาเงินจนบานเบอะเรอะ
อีกะหรี่ไม่รักดี.... |
|
|
ใบพร |
(สลดใจ
น้ำตาเอ่อคลอ) |
|
|
เสียต้อย
(ออฟซีน) |
พี่พร...พี่พรจ๊ะ...พี่ท้องแก่ออกอย่างงี้ พี่ยังต้องออกรับแขกอีกหรือจ๊ะ
หนูว่ามันอันตรายนะพี่พร หยุดเถอะนะ หนูจะช่วยพี่เอง... |
|
|
เสียงละม่อม
(ออฟซีน) |
หยุดรับแขกแล้วมึงจะแดกอะไรเข้าไปล่ะ ดื้อด้านไม่เข้าเรื่องเล้ยอีนี่...เอ้าอยากเอาไว้ก็ตามใจมึง
แต่ถ้าเด็กมันออกมาแล้วก็ต้องรีบๆยกให้ใครเขาไปเสียนะ.... |
|
|
ใบพร |
(กุมท้องอย่างหวงแหน) |
|
|
เสียงศรี
(ออฟซีน) |
อยากกลับไปบ้านไหมล่ะพี่พร
แม่แกก็ยอมให้พี่กลับแล้วไม่ใช่หรือจ๊ะ...พี่พรไม่มีเงินใช่ไหม
เอาเถอะแต่หนูมีนะ พี่เอาของหนูไปก็ได้นะ เงินน่ะเรื่องเล็กสำหรับอีศรีอยู่แล้ว
ไม่กี่วันหนูก็หาใหม่ได้ |
|
|
ใบพร |
(พูดคนเดียว) ไม่...ฉันกลับไม่ได้แล้ว
ใครๆเขาก็รู้กันทั่วว่าชั้นมาหาเงินที่นี่ ฉันไม่หน้าด้านพอที่จะอุ้มท้องกลับไป
แม่...แม่จ๋า...แม่ให้อภัยแก่หนูด้วย หนูมันเลว
หนูมันเลว...(พูดจบใช้มือทั้งสองปิดหน้าร้องไห้) |
เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยง...ในจังหวะที่ใบพรพูด...หนูมันเลวครั้งที่สอง |
|
ละม่อม |
(ออกจากห้องใดห้องหนึ่งด้านล่าง กางร่มไปยังศาลพระภูมิ
จุดธูปเทียนแล้วหยุดบนบานสักครู่หนึ่ง...) |
แสงเริ่มสว่างเรืองๆทั่วทั้งฉาก |
|
พริ้ง |
(เข้าฉากจากมุมหนึ่ง แล้วมานั่งสูบบุหรี่ตรงเชิงบันได ท่าทางหงุดหงิด) |
|
|
ศรี |
(ออกจากห้องหนึ่งด้านล่าง ตรงไปนั่งแต่งหน้าทาปากที่โต๊ะเครื่องแป้ง) |
|
|
สายพิณ |
(ออกจากห้องหนึ่งด้านบนพร้อมไพ่หนึ่งสำรับ หงุดหงิด
หล่อนออกมาชะเง้อมองฟ้าฝนแล้วบ่นพึมพำ)
หม้อลอยน้ำอีกแล้วสิกู...ไม่รู้จะตกหาสวรรค์วิมานอะไรกันนักหนา
ไม่เป็นอันทำมาหาแดกกัน (กระแทกก้นลงตรงโต๊ะแล้วสับไพ่ไปพลาง)
|
|
|
ต้อย |
(เดินเข้ามา กระแทกตัวนอนบนโซฟาอย่างเบื่อหน่าย อ้าปากหาว
ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบวิทยุมาปรับหาคลื่น) |
เสียงคลื่นวิทยุที่ถูกปรับหาสถานีปะบนกันวุ่นวายในจังหวะที่ต้อยหมุนหาคลื่น |
|
ละม่อม |
(กับพริ้ง) พริ้ง...พริ้ง...พริ้งเอ้ย |
|
|
พริ้ง |
จ๋า...(ผลุนผันออกมาตามเสียงเรียก แล้วหันไปดุต้อย) เบาๆหน่อยนังนี่
ฟังคนเดียวก็ได้ไม่ต้องเผื่อคนอื่น |
|
|
ละม่อม |
ดูบ้านหน่อยนะ จะไปข้างนอกหน่อย ฝนซาก็จะกลับ ไม่มีแขก เบื่อ... |
|
|
พริ้ง |
ไปบ่อนป้าเหรียญเหรอแม่... |
|
|
ละม่อม |
(พยักหน้ารับ แล้วกางร่มเดินออกไปทางซุ้มประตู) |
|
|
สายพิณ |
(ชวนศรี)มาเล่นกบกันดีกว่าอีศรี... |
Block 1.2 |
|
ศรี |
(สั่นหัว
มองพริ้งอย่างเกรงใจ) เดี๋ยวก็โดนพี่พริ้งแหกเอาหรอก |
|
|
สายพิณ |
เฮ้ย...ไม่ด่าหรอกน่า แขกแม่งก็ไม่รู้ว่าไปตายโหงตายห่าที่ไหนกันหมด
มา...แก้ง่วง คอยแขก |
|
|
พริ้ง |
(หันหลังกลับมาพอดี มองยังสายพิณซึ่งนั่งกรีดไพ่อยู่) |
|
|
สายพิณ |
(ยิ้มแหยๆ) แฮ่...เล่นได้มั้ยเพ่... |
|
|
พริ้ง |
เชิญเถอะย่ะแม่คุณ แต่แขกมาต้องเลิกนะ อ้อแขกมาก็เรียกชั้นด้วยล่ะ(ขึ้นด้านบน
เดินผ่านใบพร มองค้อนด้วยความหมั่นไส้แกมสงสาร) |
|
|
ศรี
สายพิณ |
(นั่งจั่วไพ่กันไปเรื่อยๆ พูดจากันได้ ) |
Block 1.3 |
|
ต้อย |
(ปิดวิทยุ
แล้วหยิบหนังสือเพลงขึ้นมาเปิดแล้วร้องตามไป)
ข่าวคราวเงียบหายไปสองสามปีนึกว่าไปได้ดี โอ้ศรีน้องมาขายตัว.... |
เสียงเพลงลูกทุ่งจากวิทยุดับไปเมื่อต้อยปิด |
|
ศรี |
(มองค้อนมายังต้อย แล้วเล่นไพ่ต่อไป) |
|
|
ต้อย |
พ่อแม่อยู่นาให้พี่มาตามหาจนทั่ว มาพบสภาพทูนหัวขายตัวมั่วชายในบาร์... |
|
|
ศรี |
(หัวเสีย)
หนวกหูโว้ย... |
|
|
สายพิณ |
(โบกมือห้าม) เฮ้ย...ช่างมันเถอะน่าอีศรี |
|
|
ต้อย |
(ร้อง
แล้วลอยหน้ายั่วศรี) โอ้เป็นเพียงนี้เชียวหรือแฟนเรา ศรีไม่น่ามัวเมา
กลิ่นคาวน้ำกามกามา พี่ต้องตะลึง คาดไม่ถึงว่าศรีจะกล้า
ติดเบอร์เขียนคิ้วเขียนตา ในตู้กระจกติดแอร์.... |
|
|
ศรี |
(ตวาดลั่น
มองอย่างดุดัน) อีต้อย มึงจะหยุดเห่าหอนซะทีได้มั้ย... |
|
|
สายพิณ
|
(สะกิดศรี) ตาเอ็งแล้วอีศรี มึงอย่างไปสนมันเลยน่ะ (หยิบน้ำในขวดบนโต๊ะมากลั๊วคอแล้วบ้วนทิ้งในกระโถนใต้โต๊ะ) |
|
|
ศรี |
(อารมณ์ไม่ค่อยดี)
แหม...อีห่านี่ก็...ไม้รู้จะรีบไปหาผัวที่ไหนกัน(เล่นต่อแบบหัวเสีย) |
|
|
ต้อย |
(ร้องต่อ)
บอกกับพี่ดีๆศรีจ๋า ชายที่เจ้าตามมาหรือแมงดาฉุดมากันแน่
ที่หลอกทูนหัวมาขายตัวที่ในห้องแอร์ หรือศรีเต็มใจกันแน่
ดูเปลี่ยนแปรเป็นคนละคน.(ลอยหน้ายั่วเย้าศรี) |
|
|
สายพิณ |
(ประกบตัวกินอย่างไม่ตั้งใจ) เสร็จกูล่ะอีศรี |
|
|
ศรี |
(ปาไพ่ลงอย่างหัวเสีย ลุกขึ้นมายังต้อย) กูบอกให้มึงหยุดไม้ได้ยินหรือไง
อีต้อย... |
|
|
ต้อย |
(ร้องต่อไปไม่ใส่ใจ) กลับนาเถอะศรีหนีไปด้วยกัน
แล้วไปสร้างสวรรค์อยู่นาน้องนางหน้ามล อย่าหลงไฟแดง(ในจังหวังที่โดนถีบ) |
|
|
ศรี |
นี่แน่ะมึง...หลงไฟแดง สะใจมั้ยล่ะ (ถลกกระโปรงถีบต้อยตกจากโซฟา
เผยให้เห็นกางเกงในสีแดงสด) |
เสียงซาวด์เอฟเฟคในจังหวะที่ศรีถีบต้อย |
|
ต้อย |
มึง...อีศรี... |
|
|
ใบพร |
(ผลุนผลันลงมาจากด้านบน)
พอเถอะอย่ามีเรื่องกันเลย |
|
|
ศรี |
กูบอกให้หยุดเสือกไม่หยุดนี่ แหกปากร้องอยู่ด้าย
รำคาญฉิบหายเลย...(หันหลังกลับไป) |
|
|
ต้อย |
(ปราดเข้าจิกผมศรี) มึงจะมากไปแล้วนะ |
|
|
ศรี |
(ร้องด้วยความเจ็บ) โอ๊ย...อีต้อย กูเจ็บนะมึง |
|
|
ศรี ต้อย |
(ล้มลงไปหลังโซฟา แล้วตบตีกันนัวเนีย) |
เสียงเอฟเฟคตบตีกัน |
|
สายพิณ |
(เข้าห้ามโดยเข้าด้านต้อย) พอกันซะทีน่า หยุด ไม่เอาเลิกกัน ขอที ขอที... |
|
|
ศรี |
(เหวี่ยงฝ่ามือเต็มเหนี่ยวหวังตบต้อยแต่พลาดไปโดนสายพิณเต็มเปา) นี่แน่ะพอมั้ย...
|
|
|
สายพิณ |
(เซถลาไป
ลูบคลำแก้มที่โดนตบ) โอ๊ยตายห่าแล้วหน้ากู อีเวร พวกมึงอยากตบก็ตบกันซะให้พอใจ
กูไม่ห้งไม่ห้ามแม่งแล้ว... |
|
|
ใบพร |
ทำไงดีล่ะพี่ (กับสายพิณ) |
|
|
พริ้ง |
(ปราดออกมาตามเสียงเอะอะ)
หยุดนะ...กูบอกให้หยุดไม่ได้ยินรึไง....(เสียงแข็งกร้าว) |
|
|
ศรี ต้อย |
(หยุดตีกัน แล้วผละจากกัน ชำเลืองพริ้งอย่างเกรงกลัว แล้วลุกขึ้นยืน
ขยับเสื้อผ้าให้เข้าที่) |
|
|
ต้อย |
ก็อีศรีมันมาหาเรื่องหนูก่อน ร้องเพลงอยู่ดีๆมันก็มาถีบหนู (ทำท่าปวดสะโพก) |
|
|
พริ้ง |
(เย็นชามาก เข้ามาระหว่าศรีและต้อย แล้วตวัดฝ่ามือตบหน้าทีละคน)
ริยำ...กัดกันเหมือนหมา...จำไว้นะ ทีหลังอย่ากัดกันอีก
(กวาดสายตามองคนทั้งหมดอย่างดุดัน ทุกคนก้มหน้าหลบสายตา) |
|
|
ต้อย |
(ทำปากขมุบขมิบด่าศรี) |
|
|
ศรี |
(เงื้อมือใส่) จะเอาอีกรึไง อีดอก... |
|
|
ต้อย |
ว้าย...ตายแล้วพี่พริ้งช่วยหนูที (วิ่งหลบหลังพริ้ง) |
|
|
พริ้ง |
มึงเก่งนักใช่ไหมอีศรี (ปราดเข้าจิกกบาลแล้วตบ) |
|
|
ศรี |
โอ๊ยพี่...หนูเจ็บ...หนูเจ็บ... |
|
|
พริ้ง |
(ลากตัวศรีเข้าห้องไป
ศรีร้องครางตลอดทาง)ไป...อีศรี...คนอย่างมึงไม่เจ็บก็ไม่สะใจหรอก
กูจะทำให้มึงหายคลั่งเอง...ไป.... |
|
|
ทุกคน |
(ขยับตามไปยืนชะเง้อคอมองที่เชิงบันได ด้วยความเสียวสยอง) |
เสียงซาวด์เอฟเฟคตบตี |
|
ต้อย |
สงสารพี่ศรีเนอะ...ไม่มีแขกทีไรไอ้โรคห่าเนี่ยก็กำเริบทุกทีเลย....(หายโกรธเป็นปลิดทิ้ง) |
Block 1.4 |
|
ใบพร |
ก็ไม่ควรทะเลาะกันเล้ย...กรรมของศรีมัน เวลาอาการบ้าๆนี่กำเริบขึ้นมาทีไร
เป็นต้องได้เจ็บตัวทุกที ไม่ทำตัวเองก็โดนพี่พริ้งตี... |
|
|
ต้อย |
เฮ้อ...เบื่อว๊อย...เมื่อไรฝนมันจะหยุดซะทีวะ
นี่ก็ปาเข้าไปสามทุ่มกว่าแล้ว ยังไม่เจอสักประตูเลย เนี่ย...มีหวังพรุ่งนี้อดดูหนังแหงๆเลย.... |
|
|
สายพิณ |
อีนี่ก็อีกคน บ้าดูหนังเป็นวรรคเป็นเวรสิน่า...มีเงินน่ะหัดเก็บซะมั่งซี้
อีห่า...เอาแต่ดูหนัง ดูหนัง แล้วไอ้หนุ่มที่มึงนัดกันไปดูหนังน่ะมันแมงดาชัดๆ
อย่านึกนะว่ามันจะเอากะมึงจริงจัง อีกะหรี่ไม่เจียมตัว |
|
|
ใบพร |
ดูพี่เป็นตัวอย่างสิต้อย เพราะไปหลงรักผู้ชายเลวๆ ทิ้งพ่อแม่หนีตามมันมา
แล้วเป็นไง ในที่สุดก็ต้องถูกเขาหลอกมาขายซ่อง พี่ยังโชคดีนะที่พ้นขุมนรกมาได้
ถึงที่นี่จะเป็นซ่องเหมือนกัน แต่ก็ยังดีกว่าที่ที่พี่เคยอยู่มากมายนัก... |
|
|
สายพิณ |
ไม่มีผู้ชายหน้าไหนมันจริงใจกะพวกเราหรอกโว้ยอีต้อย
อย่างลืมสิโว้ยว่ากะหรี่อย่างเราน่ะมันของซื้อของขาย ไม่ได้มีไว้ฟันฟรีๆ.... |
|
|
ต้อย |
(หน้าล่ะห้อย) ก็...มันความสุขของหนูนี่... |
|
|
สายพิณ |
(เน้นเสียงประชด) ความสุข เกิดมามึงมีความสุขกะอีแค่พาผู้ชายไปดูหนังเหรอ
อีต้อย... |
|
|
ต้อย |
(ลอยหน้าเย้ยหยัน) แหม...ก็ยังดีกว่าคนบางคนหรอก
มีเงินก็ตะบี้ตะบันซื้อแต่เครื่องสำอางเครื่องประทินโฉม ฮี่โธ่...เห็นพอกจนหนาสิบเอ็ดชั้นแล้ว
ก็ไม่เห็นว่ามันจะงามขึ้นมาจากเดิมเล้ย... |
|
|
สายพิณ |
(ไม่พอใจ
ร้อนตัว) เอ๊ะ...อีนี่วอนซะแล้ว...ยังไม่ถึงใจใช่มั้ย...เดี๋ยวกูตบอีกรอบหรอก
(เงื้อมือใส่) |
|
|
ต้อย |
ว้าย...ไม่เอา....(หลบหลังใบพร) |
|
|
ใบพร |
นี่พอเถอะน่ะ...ถ้าว่างนักก็มาช่วยกันจัดของหน่อย
แม่มาจะโดนด่ากันหมดหรอก (ขยับโซฟา) |
|
|
ต้อ ย |
อุ๊ย...ไม่ต้องจ๊ะพี่พร
เดี๋ยวหนูจัดการเองนะ (จัดการกับโซฟาให้เข้าที่) |
|
|
ใบพร |
(นั่งพักตรงโซฟาแล้วคลำท้อง) |
|
|
ต้อย |
(นั่งลงข้างๆเห็นใจใบพร) พี่พร...พี่ยังไม่หยุดรับแขกอีกเหรอ
ท้องโตมากแล้วนะพี่... |
|
|
ใบพร |
ทำไงได้ล่ะต้อย พี่ไม่มีทางเลือกเลย ถ้าหยุดรับแขกแล้วพี่จะเอาอะไรกิน เนี่ย...ท้องพี่โตขึ้นมาทุกวันๆพี่ก็ยิ่งลำบาก
ไหนจะเรื่องตัวเอง ไหนจะเรื่องลูกอีก เป็นทุกข์ไปเสียหมด พี่กลุ้มจังเลยต้อย... |
|
|
สายพิณ |
รู้ทั้งรู้ว่าจะต้องลำบากอย่างงี้
ยังจะปล่อยให้มันโย้ออกมาด้าย...แม่แกบอกให้ไปรีดซะก็ไม่ฟัง อย่างงี้แล้วมึงจะมารำพึงหาสวรรค์อะไรวะอีใบพร... |
|
|
ใบพร |
(เสียงสั่นพร่า ปวดร้าว)
จะให้หนู...ฆ่าลูก...หนู...หนู...ทำไม่ลงหรอกจ๊ะพี่สาย.... |
|
|
สายพิณ |
เชอะ...นังกะหรี่แม่พระแห่งซ่องเสน่ห์จันทร์ |
|
|
ใบพร |
หนูเองก็ไม่อยากให้เขาเกิดมาหรอกจ๊ะ แต่ในเมื่อเขาเกิดมาแล้วจะให้หนูทำไงจ๊ะ
เนี่ย...ถ้าเด็กมันรู้ว่าจะต้องมาเกิดในท้องโสเภณีมันคงไม่มาเกิดหรอกจ๊ะพี่สาย.... |
|
|
ต้อย |
(คลำท้องใบพร) อุ๊ย...อุ๊ย...เขาดิ้นด้วยล่ะพี่พร |
|
|
ใบพร |
หมู่นี้เขาดิ้นแทบทุกวันล่ะต้อย ดิ้นจนเจ็บหน้าท้องไปหมด
(เปลี่ยนสีหน้ามายิ้มชื่นใจ) แต่พี่ก็มีความรู้สึกอบอุ่นประหลาดๆ รู้แล้วล่ะ
ว่าความเป็นแม่คนมันเป็นแบบนี้เอง... |
|
|
ต้อย |
พี่พร...พี่หยุดรับแขกเถอะนะ ถ้าพี่จำเป็นใช้เงินเอาที่หนูไปก่อนก็ได้นะพี่
(คลำท้องใบพรอีก) อุ้ย...เขาดิ้นอีกแล้ว แหม...หนูอยากจะมีลูกกะเค๊ามั่งจัง
มันคงจะมันดีพิลึกนะพี่.... |
|
|
สายพิณ
|
(สวนทันที) โอ๊ย...อีต้อย...มันน่ะมันแน่ มันเฉพาะตอนทำให้มันเกิดนะ
แต่พอมันมุดออกมาดูโลกล่ะแกเอ้ย ปัญหาโลกแตกเชียวล่ะ อยากโง่อย่างนังพรอีกคนรึไง
อีบ้า....(กับใบพร) แล้วนี่แกจะจัดการยังไงต่อไปนังใบพร ถ้าเด็กมันออกมาแล้วน่ะ... |
|
|
ใบพร |
หนูยังคิดอะไรไม่ออกเลยจ๊ะพี่สาย.... |
|
|
สายพิณ |
โอ๊ย...ยังไม่คิดก็ต้องรีบคิดๆซะนะ จะมาเลี้ยงไว้ในบ้านน่ะ แม่แกไม่ยอมแน่
ตัดๆใจยกให้ใครเขาไปซะเถอะแก.... |
|
|
ใบพร |
(กุมท้องอย่างหวงแหน น้ำตาซึม) |
|
|
สายพิณ |
นังพรเอ้ย...(หันกลับออกทางหน้าเวที
ก้าวเท้าออกมายืนเด่นอยู่กลางเวทีแล้วพูด) ชั้นอยากจะสมน้ำหน้าแกนัก
(พยายามหลบสายตาซึ่งตรงข้ามกับคำพูด) ถามจริงเถอะ แกไม่อายเขาเรอะ
ที่ท้องโตหาพ่อให้เด็กไม่ได้เนี่ย... |
|
|
ใบพร |
(เย้ยหยัน
น้ำตานอง) ผู้หญิงอย่างเราต่างก็หากินอยู่บนความอายอยู่แล้วไม่ใช่หรือจ๊ะพี่สาย
แล้วจะต้องไปกลัวมันทำไมกัน ใช่...เด็กมันเกิดมาไม่มีพ่อก็จริง
แต่อย่างน้อยมันก็มีแม่คือหนู....แม้ว่าเขาจะเลือกเกิดไม่ได้
แต่หนูนี่แหละจ๊ะที่จะเป็นผู้เลือกทางชีวิตให้แก่เขาเอง.... |
|
|
สายพิณ |
นังพรเอ้ย...ชั้นน่ะเข้าใจแกดี
ถ้าเด็กมันเลือกได้มันคงไม่มาเกิดเป็นลูกผู้หญิงอัปรีย์จังไรอย่างพวกเราหรอก
เรามันก็อีพวกเกิดมามีกรรมกันทั้งนั้นแหละวะ
แล้วลูกล่ะมันมิยิ่งโชคร้ายไปกว่าหรือ....ก็เพราะชั้นน่ะสงสารแกสงสารเด็ก
ถึงได้พูดกะแกเสมอๆว่าอย่าเอามันไว้เลย เกิดมามันจะมีปมด้อยเสียเปล่าๆ
แต่แกกลับเห็นฉันเป็นคนอำมหิตใจร้าย (เปลี่ยนอารมร์มาเน้นเสียงกระด้าง)
แกอยากให้ลูกมาตกนรกทั้งเป็นอย่างพวกเรารึไง อีพร.... |
|
|
ใบพร |
(ร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น) สุดแท้แต่เวรกรรมเถอะพี่สาย หนูยอมแล้ว
หนูยอมแล้ว..... |
|
|
ต้อย |
(กอดใบพรพากันร้องไห้) โธ่...พี่พร.... |
|
|
สายพิณ |
(ขบฟันแน่น ระงับความรู้สึก แสดงความอ่อนแอปะปนมากับสีหน้าเฉยชา) |
ไฟฟอลโล่เน้นที่สีหน้าสายพิณ |
|
|
|
ปิดม่าน
หรือค่อยๆหรี่ไฟลงจนดับสนิท แล้วฉายไตเติ้ล บนจอโมนิเตอร์ |
