องก์๒

ฉากที่ ๑๐

มุมหนึ่งในห้องพักโรงแรม

เวลา

กลางคืน

บรรยากาศ

ภายในห้อง

ตัวละคอน

ชิต  สิงห์

อุปกรณ์

เงินจำนวนหนึ่งมองเป็นเป็นปึกๆ  ปืนหนึ่งกระบอก   เบียร์และแก้วสองใบ  ผ้าเช็ดตัว  กระเป๋าใส่ปืน

เสื้อผ้า

สิงห์ นุ่งกางเกงยีนส์ไม่สวมเสื้อมีผ้าเช็ดตัวพาดบ่า   ชิตแต่งตัวตามปรกติ

ตัวละคอน

บทเจรจา  (เน้นบทแสดงในวงเล็บ)

เทคนิคที่เกี่ยวข้อง

สิงห์

(นั่งอยู่แล้วตอนเปิดฉาก สมมุติว่าเพิ่งออกจากห้องน้ำ ร่างกายยังเปียกชุ่ม เขาใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ด  แล้วก็นั่งพักตรงเก้าอี้ตัวหนึ่งที่มีเสื้อของเขาแขวนอยู่ อาจหยิบบุหรีขึ้นมาจุดสูบ)

ชิต

(เดินเข้ามาจากด้านหนึ่ง สมมุติว่าเปิดประตูห้องเข้ามา) งานนี้หวานหมูฉิบหายเลยเนอะ...เอ็งว่าไงวะสิงห์...

สิงห์

(สูบบุหรี่อัดควันลึก) อืมม...ข้าก็ว่างั้น....(ควักเงินปึกหนึ่งออกจากกระเป๋าขึ้นมากรีดนับแล้วแบ่งครึ่งหนึ่งให้แก่ชิต)  เอ้า....นี่ส่วนแบ่งของมึง

ชิต

(รับเงิน) งานครั้งหน้าข้าจะลงมือเอง มันสะใจว่ะไอ้สิงห์ ทุกครั้งที่ข้าเห็นเอ็งเหนี่ยวไกออกไปน่ะ...ข้างี้เห็นเงินลอยมาลิบๆๆๆเชียวว่ะ (ทำหน้าคลั่งเงินเต็มที่)

สิงห์

(หยิบปืนออกมาจากกระเป๋า แล้วลูบไล้ไปมา) มึงชอบมันมั้ย....

ชิต

(มองปืนด้วยความชื่นชอบ)  ไม่น่าถาม...มึงก็รู้ว่ากูอยากได้มันมานานแล้ว เฮ้ย...ถ้าซื้อใหม่น่ะ กระบอกนี้ยกให้กูนะ...

สิงห์

ไม่ต้องรอข้าซื้อใหม่หรอก....(โยนปืนลงกับพื้น) มึงเอามันไปเลย กูไม่ต้องการมันแล้ว

ชิต

(ไม่เข้าใจ ก้มลงหยิบปืนขึ้นมา) มึงจะบ้าแล้วหรือไอ้สิงห์ แล้วนี่มึงหมายความว่าอะไร

สิงห์

มันถึงเวลาที่กูจะล้างมืออันสกปรกนี้เสียที (แบฝ่ามือแล้วมองด้วยความชิงชัง)

ชิต

ไอ้สิงห์ ถ้ามึงหมายความว่ามึงจะเลิกรับจ้างฆ่าคนน่ะ มึงต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ คิดดูให้ดีสิเพื่อน มึงจะไปเดินเตะฝุ่นหาเงินที่ไหน ที่มันจะง่ายดายเท่าวิธีนี้วะ...

สิงห์

กูคิดว่ามันเป็นบาปว่ะ แล้วบาปนั้นมันก็จะตามติดไปถึงลูกถึงเมียกูด้วย  มึงเองก็เหมือนกันไอ้ชิต  เลิกซะเถอะว่ะ....

ชิต

มันเป็นบาป...ใช่...มันบาป...แต่ไอ้คนที่เราไปฆ่านั่น ส่วนใหญ่มันก็ไอ้พวกเจ้าพ่อมาเฟียแทบทั้งนั้น  มึงจะไปสงสารมันทำไมวะ ไอ้คนสารเลวมะเร็งสังคมพรรค์นั้น...

สิงห์

(เอามือปิดหน้า เครียดหนัก) กูเบื่อที่จะต้องทำตัวหลบๆซ่อนอย่างนี้ กูอยากมีชีวิตอย่างชาวบ้านเขามั่ง...

ชิต

(แค่นหัวเราะ) มันสายไปเสียแล้วว่ะไอ้เพื่อนยาก...มึงไม่มีวันที่จะอยู่สุขสบายอย่างที่มึงคิดหรอก ทุกวันนี้ตำรวจก็ตามกลิ่นมึงกะกูให้ทั่วไปหมด มึงจะหนีรอดเหรอ....

สิงห์

(ลุกขึ้นแล้วตอบอย่างมุ่งมั่น) กูจะไปช่วยใบพรเค้าทำนา...เราจะมีชีวิตร่วมกัน กูว่าหากกูไปใช้ชีวิตที่บ้านนอก ไม่ต้องทำตัวฟู่ฟ่า คงไม่มีใครสนใจหรือจำกูได้หรอกว่ะ...

ชิต

มึงคิดดีแล้วเหรอที่จะเอากะหรี่มาเลี่ยงเป็นเมียน่ะ....พวกนี้น่ะเลี่ยงไม่เชี่องหรอกกูจะบอกให้...มันจัญไร  และระวังมันจะหลอกมึง....ไอ้สิงห์

สิงห์

มึงเคยเลี้ยงกะหรี่เรอะ...ถึงได้รู้ว่าเลี้ยงไม่เชื่องน่ะ

ชิต

(หน้าจ๋อย) อ๋อ....เห็นเขาว่ากันอย่างงี้ กูก็ว่าตาม

สิงห์

งั้นก็หุบปากไว้...มันเรื่องของกู (หันหยิบเสื้อขึ้นสวม) ไอ้ชิต...กูถามมึงจริงๆ มึงคิดว่าคนอย่างมึงหรือกู ดีพอแล้วหรือที่จะหากุลสตรีเพียบพร้อมมาเป็นเมียน่ะ  ใช่...ใครๆก็อยากจะได้ผัวดีๆ เมียดีๆกันทั้งนั้น....แต่ก็หาได้ก้มลงมองตัวเองบ้างหรอก ว่าดีพอหรือเปล่า....

ชิต

ตามใจ....กูขี้เกียจทะเลาะต่อความกะมึงแล้วโว้ย....ถ้ามึงยืนยันอย่างเดิม กูก็ขออวยพรให้ชีวิตครอบครัวมึงโชคดีก็แล้วกัน....กูไปล่ะ....(หันหลังกลับไปลูบคลำปืนในมือ)

สิงห์ๆ

(พูดโดยหันหน้าทางผู้ชม) มึงน่ะไม่รู้อะไรหรอกไอ้ชิต  ใบพรเธอน่าสงสารมาก กูภูมิใจที่ได้เป็นที่พึ่งสุดท้ายของเขา  และอีกอย่างเธอทำให้กูรู้สึกว่ากูมีคุณค่า  พรุ่งนี้...พรุ่งนี้แล้วสินะ...พรุ่งนี้กูจะเป็นผู้พาเขาออกจากขุมนรก

ชิต

(ยืนหันหลังฟังสิงห์พูดจนจบ ส่ายหัวแล้วเดินจากไป)

ไฟดังวูบลงเมื่อชิตเดินออกไป

องก์๒

ฉากที่ ๑๑

บ้านเสน่ห์จันทร์

เวลา

หัวค่ำ

บรรยากาศ

ตัวละคอน

Block  11.1  ใบพร  ละม่อม  สายพิณ  ศรี  ต้อย  พริ้ง  นงเยาว์  บัวเกี๋ยง

Block  11.2  สิงห์  ละม่อม  ใบพร 

Block  11.3 ต้อย  สิงห์  ใบพร  ละม่อม  สายพิณ  ศรี  นงเยาว์  พริ้ง  ตำรวจ  จ่าพยับ

อุปกรณ์

ตุ๊กตาเด็กอ่อน  เหล้า  เบียร์  แก้วน้ำ  กระเป๋าเดินทางใบพร  ปืนตำรวจ  กุญแจมือ  ของกินแกล้มเหล้า  ขวดโค๊กลิตร   ถั่วฝักยาว  หรือผักอื่นๆที่กินกับส้มตำ

เสื้อผ้า

ทุกคนสวมชุดใหม่  (ยกเว้นจ่าพยับ)

ตัวละคอน

บทเจรจา  (เน้นบทแสดงในวงเล็บ)

เทคนิคที่เกี่ยวข้อง

(เปิดม่านมาจะเห็น สายพิณ ศรี ต้อย  และนงเยาว์ ตั้งวงกินเหล้าเมามายกันอยู่ สายพิณลุกขึ้นเต้นระบำตามจงหวะที่ศรีและต้อยเคาะขวดเบียร์ ต้อยแหกปากร้องเพลงลูกทุ่งในจังหวะเร็วๆ นงเยาว์ตบมือตาม  ส่วนบัวเกี๋ยงหอบหิ้วของกินมามากมาย ละม่อมยืนสุบบุหรี่อยู่ตรงหัวบันได...)

บัวเกี๋ยง

มาแล้วกะเจ้า...ของกิ๋นเลี้ยงส่งปี้พร (กุลีกุจอจัดใส่จาน)

ละม่อม

ขนซื้อมาทำไมกันมากมาย แล้วนั่นจะกินเข้าไปหมดเรอะ

ต้อย

พี่สิงห์เขาเป็นเจ้ามือน่ะแม่...แหมงานเลี้ยงส่งตัวเจ้าสาวเข้าหอทั้งที มา แม่มากินด้วยยกันสิ...

ละม่อม

ม่ายล่ะ...กูรำคาญเสียงนังศรี นังสาย

ศรี

(เสียงเมาอ้อแอ้) แม่...วันนี้ชั้นขอเมาสักวันนะแม่นะ...เพื่อชีวิตใหม่ของพี่พรเค้า (ยกแก้วชนกับต้อย)

สายพิณ

เมาแล้วอย่าเสือกแก้ผ้าวิ่งรอบบ้านอีกนะโว้ย...อีศรี

ทุกคน

(พากันหัวเราะศรี)

ศรี

(ยกขวดเบียร์ใส่หน้าสายพิณ) เคยนั่งๆอยู่ดีๆแล้วเจอขวดเบียร์ยัดปากมั้ย...

ต้อย

อย่างปากพี่สายเนี่ย มันต้องขวดยักษ์ถึงจะเหมาะ...(ยกขวดโค๊กลิตรขึ้นมา)

สายพิณ

(ค้อนใส่ทุกคน แล้วหยิบถั่วฝักยาวฟาดหัวต้อย) แล้วปากอย่างเอ็งล่ะอีต้อย ต้องใช้ขวดอะไรดี....

ใบพร

(อุ้มลูกเดินลงบันไดมา บัวเกี๋ยงช่วยหิ้วกระเป๋าตามมาติดๆ)

ต้อย

(เห็นใบพร ร้องเป็นทำนองลูกทุ่ง ) หิ้วกระเป๋าก้าวลงกะได เดินก้มหน้าร้องไห้ไม่รู้จะไปไหนดี โบกมืออำลา ลาแล้วความเป็น....

ทุกคน

(ร้องต่อ) กะหรี่....

ละม่อม

(กับใบพร) มีตั๋วรถไฟแล้วหรือพร

ใบพร

เรียบร้อยแล้วจ๊ะแม่...

พริ้ง

(เสียงเมาอ้อแอ้จากวงเหล้า) โชคดีนะพร...หวังว่าเราคงไม่ได้เจอกันที่นี่อีกนะ

ศรี

(เสียงเมา) ขอให้ชีวิตแต่งงานของพี่จงราบรื่น (ยกแก้วสูง) แล้วก็โชคดี...

สายพิณ

(รู้สึกเจ็บที่เท้า) พรน่ะเขาโชคดีอยู่แล้วอีศรี...แต่มึงนั่นแหละกำลังจะโชคร้าย...เพราะมึงเหยียบตีนกู...

ศรี

(ก้มไปมอง เพิ่งรู้ว่าเหยียบ) อุ้ย...ขอโทษ...โทษทีจ๊ะ...ชั้นนึกว่าคางคก...

นงเยาว์

(เข้าหาใบพร ถามซื่อๆ) แล้วนี่พี่พรจะเลิกหาเงินเลยเหรอจ๊ะ...

สายพิณ

(ตวาดนงเยาว์) เอ้...นังนงนี่ชอบก๊ล...ดันถามออกมาด้าย มีผัวแล้วขืนยังมาหาเงินอีก ผัวจะได้แตะซี่โครงหักซียะ...อีวอก..

นงเยาว์

(หน้าจ๋อย) แหม...พี่สายก็ หนูไม่รู้นี่...

ศรี

(ด่าทับถม) ไม่รู้ก็เฉยๆซี อีปากอัปมงคล อีปากจัญไร อีปากเหม็น...

สายพิณ

นี่พร...สิงห์เขาจะพาไปอยู่บ้านเค้า หรือว่ากลับไปอยู่ที่บ้านพรล่ะ...

ใบพร

เห็นพี่เค้าว่าจะกลับไปอยู่กันที่บ้านหนูจ๊ะ...

ต้อย

(รับเด็กจากใบพรมาอุ้ม) จริงด้วยสิพี่...แม่ของพี่เค้าจะได้คิดว่าพี่สิงห์เป็นพ่อของนังเพลินมันไง

สายพิณ

(จริงใจ) พรนี่โชคดีแล้ว...มาเจอคนที่เขารักจริง กลับไปอยู่บ้านนอกซะเถอะและก็ทิ้งอดีตที่นี่ไปซะ....(ลูบหัวใบพรอย่างเห็นใจ)

ต้อย

เมื่อไหรหนูจะเจอผัวอย่างพี่พรมั่งก็ไม่รู้ มีคนหาเลี้ยงเนี่ยมันคงสบายเนอะ

ศรี

(เอาถั่วฝักยาวตีหัวต้อยอีก) อย่างเพ้อนักเลยอีต้อย คนอย่างมึงจะไปเป็นเมียใครเขาได้ ทำตัวแด๊ะๆไปวันๆ หุงข้าวจะสุขหรือเปล่ายังไม่รู้....

สายพิณ

(พูดด้วยอารมณ์เย็นและจริงใจ) อย่าไปว่าต้อยมันเลยศรี...คนเราน่ะมันต้องมีความหวังกันบ้าง ต้อยมันเห็นใบพรมีความสุขมันก็อยากมีมั่งสิ...ใครมันจะอยากเป็นกะหรี่ไปจนตายล่ะ  เอ็งก็เหมือนกัน (หันทางผู้หญิงทุกคน) อีศรี  อีนง  อีต้อย  พวงมึงน่ะมันยังสาว ยังกลับเนื้อกลับตัวทัน มันยังไม่สายหรอกที่จะคิดเสียใหม่...

ทุกคน

(ตั้งใจฟัง ตกอยู่ในความเงียบ)

สายพิณ

(พูดต่อ) อย่างกูนี่สิ...มันแก่เกินที่จะตั้งต้นใหม่แล้ว  คงจะต้องเป็นกะหรี่ไปจนตายคาซ่องนั่นแหละ...(เน้นประโยคท้าย ทิ้งให้คนอื่นสะเทือนใจ)

เพลงที่ให้ความรู้สักสะเทือนใจ

ทุกคน

(ฟังสายพิณพูด ต่างตกอยู่ในความสะเทือนใจ)

(สิงห์ เดินเข้ามาจากด้านนอก ใบพรโผเข้าหาแล้วจับมือกัน ละม่อมออกมารับ)

Block 11.2

ละม่อม

(พูดกับสิงห์) พรมันก็ลูกแม่คนหนึ่งนะพ่อสิงห์ หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กันนะ แม่ฝากมันด้วย (ลูบหลังใบพร)

สิงห์

(ท่าทางร้อนรอน ล้วงเงินปึกหนึ่งยัดใส่มือใบพร) พรจ๊ะ...พรเก็บเงินก้อนนี้ไว้ในที่ปลอดภัยก่อน

ใบพร

(เห็นเงินก้อนโต) ทำไมล่ะพี่...เดี๋ยวเราก็ต้องไปด้วยกันอยู่แล้วนี่จ๊ะ...

สิงห์

(หันมองที่หน้าบ้านอย่างกังวล) เอาเถอะ...พี่ไม่มีที่เก็บน่ะ

ใบพร

(เปิดกระเป๋าเดินทางแล้วเอาเงินใส่) พี่สิงห์...เป็นอะไรจ๊ะท่าทางร้อนรน

ศรี

(ตะโกนจากวงเหล้า) พี่สิงห์ กินเหล้ากันก่อนสิคะ แหม.ยังไม่ได้ร่ำลากันเลย

สิงห์

ไม่เป็นไรหรอก ชั้นจะรีบไป เดี๋ยวจะไม่ทันรถไฟ (ฉุดแขนใบพร)ไปพร...

(ต้อยส่งเด็กให้ใบพร สิงห์หิ้วกระเป๋า เตรียมตัวจะออกจากบ้าน..)

ละม่อม

อ้า...แล้วนี่คิดจะไปทำมาหากินอะไรกันล่ะพ่อคุณแม่คุณ...

สิงห์

ไปทำนาหรือไม่ก็เปิดร้านค้าขายน่ะครับ...

สายพิณ

(เหมือนจะร้องไห้ออกมา) ไปดีเถอะนะ โชคดีทั้งสองคน...

ใบพร

จ๊ะพี่สาย

ต้อย

(ตะโกนบอกทุกคน) เอ้า...ไปส่งพี่พรกันหน่อยโว้ย...ไป...

(ทุกคนลุกจากที่นั่ง เตรียมตัวออกมาส่ง แต่แล้วจะได้ยินเสียงนายตำรวจคนหนึ่งตะโกนอยู่หน้าบ้าน ทุกคนตกใจหยุดชะงักงัน ใบพรเกาะแขนสิงห์แน่น...)

Block 11.3

เสียงตำรวจ

ทุกคนในบ้านโปรดอยู่ในความสงบ ขณะนี้เจ้าหน้าที่ได้ล้อมไว้ทุกด้านแล้ว โปรดให้ความร่วมมือ ในการเข้าตรวจค้น มิฉะนั้นจะถูกข้อหาให้ความร่วมมือกับคนร้าย  เราต้องการเพียงตัวนายสิงห์ นายสิงห์หากได้ยินแล้วก็ออกมามอบตัวเสียแต่โดยดี....

อาจแทรกเสียงเลนรถตำรวจ หรือเสียงวิทยุตำรวจเรื่อยๆ

ใบพร

พี่สิงห์...นี่มันอะไรกันจ๊ะ...

สิงห์

(กอดใบพรแน่น) พี่ พี่ ฆ่าคนตายจ๊ะ...พี่รับจ้างฆ่าคน ตำรวจตามมาจับพี่แล้ว

ใบพร

โธ่...พี่สิงห์ (นึกได้) หนี...พี่สิงห์หนีเถอะ (ลนลาน ส่งลูกให้ต้อย) ออกทางหลังบ้านไง...ไป...พรจะพาพี่สิงห์ไป...(ฉุดแขนสิงห์)

สิงห์

(ส่ายหน้า) ไม่มีประโยชน์หรอกพร ตำรวจคงจะล้อมไว้หมด พี่คงไม่รอด

ใบพร

(ทรุดตัวลงร้องไห้โฮ) ไม่..ไม่นะ...แล้วพรกับลูกจะอยู่กับใคร...พี่สิงห์ โธ่...

สิงห์

(นังลงปลอบใบพร)

จ่าพยับ

(เดินนำนายตำรวจอีกคนเข้ามา เขาเข้าล็อคสิงห์แล้วสับกุญแจมือทันที ) อ้ายวายร้าย....กูตามมึงมานานแล้ว ไม่นึกเล้ยว่าจะมาสยบคาซ่องแบบนี้....

ใบพร

(เกาะกุมมือสิงร้องไห้ แหงนมองจ่าพยับ เคียดแค้น ก่นด่า) ไอ้จ่าพยับ...ไอ้คนสารเลว...มึงนั่นแหละวายร้ายตัวจริง มึงสมควรจะติดคุกติดตะรางไปซะ น่าเสียดายเครื่องแบบตำรวจที่มึงใส่ 

จ่าพยับ

(แค่นหัวเราะเสียงดัง)

นงเยาว์

(ปราดเข้ามายืนชี้หน้าจ่าพยับ) ใช่...ไอ้จ่าริยำนี้แหละที่มันฆ่าเพื่อนหนู...

ละม่อม

(รั้งนงเยาว์ไว้) นง...ใจเย็นๆ

นงเยาว์

หนูใจเย็นไม่ไหวแล้วล่ะแม่...หนูนี่แหละจะขอกระชากหน้ากากไอ้จ่าคนนี้ หาความยุติธรรมให้ได้...

จ่าพยับ

(หัวเราะดังมาก ชี้หน้านงเยาว์) อีกะหรี่โหลยโท่ยจะลุกขึ้นแหกปากเรียกร้องหาความยุติธรรม กูอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วงเว้ย...(จับคางใบพรแล้วพูด) ตอนนี้เธอก็กำลังจะไปมีผัวเป็นมือปืนรับจ้างไม่ใช่หรือจ๊ะ  ถ้างั้นก็จงไปป้อนข้าวป้อนน้ำกันในคุกเถอะนะ...(ออกจากไป หัวเราะตลอดทาง)

นงเยาว์

(ตะโกนใส่จ่าพยับ) คุณตำรวจ...ไปจับมันสิ...ไอ้สัตว์นรกตัวนี้แหละที่มันฆ่านังจันทร์ฟองเพื่อนหนู  มันเป็นฆาตกร มันเป็นฆาตกร ไปจับมันสิ...โธ่...อีฟองเอ้ย...ไม่มีใครเห็นชีวิตของมึงมีค่าเลยหรือนี่...

ตำรวจ

(ได้แต่ยืนฟังงงๆ เข้าไปจับตัวสิงห์ลุกขึ้นยืน  ทำท่าจะนำออกไป)

ใบพร

(ฉุดขาสิงห์ไว้ ร้องคร่ำครวญ) พี่สิงห์...พี่สิงห์จ๋า...

สิงห์

พร...พี่คงจะต้องรับโทษอีกหลายปี แต่พี่ก็มีความหวังว่าเราจะไดพบกันอีก..พี่เสียใจพร...ที่ไม่ได้บอกพรเสียแต่แรก ว่าพี่เป็นคนไม่ดี

ใบพร

พรเข้าใจจ๊ะ...ถึงพี่จะเป็นคนเลว แต่พี่สิงห์ก็เป็นเหมือนพ่อพระของพรและลูกจ๊ะ...

สิงห์

จำไว้เสมอว่าว่าพี่รักพรมาก รักจริงๆ...พาลูกกลับไปรอพี่ที่บ้านนอก เลี่ยงลูกให้ดีอย่าให้เค้าเป็นแบบเรา  สัญญากับพี่นะพร ว่าพรจะพาลูกกลับบ้าน แม้พรจะเลือกเกิดไม่ได้ แต่พี่ก็เชื่อว่าพรจะเลือกทางชีวิตให้แก่ลูกได้...

ใบพร

จ๊ะ...พรสัญญา พรจะพาเขาไปสู่ทางชีวิตใหม่ตามที่พี่สิงห์ต้องการ(ร้องไห้)

(ตำรวจนำร่างของสิงห์ออกไป ทิ้งให้ใบพรร้องไห้คร่ำครวญอยู่ ทุกคนในห้องตกอยู่ในอาการเศร้าสลด)

จบฉากนี้ด้วยเพลงบรรเลงเศร้าสร้อย

องก์๒

ฉากที่ ๑๒

ริมแม่น้ำ  (อวสาน)

เวลา

เย็นใกล้ค่ำ

บรรยากาศ

อบอุ่น  ร่มเย็นอย่างชนบท

ตัวละคอน

ใบพร  แม่ใบพร  และ เด็กชาวบ้าน  คนพายเรือ

อุปกรณ์

ตุ๊กตาเด็กอ่อน  รองเท้าส้นสูงใบพร  สุ่มจับปลา  กระเป๋าเดินทาง  เรือแจวพร้อมไม้พาย

เสื้อผ้า

ใบพรชุดเดิมจากองก์ก่อน  แม่สวมชุดชาวไร่  คนแจวเรือแบบชาวบ้านๆ

ตัวละคอน

บทเจรจา (เน้นบทแสดงในวงเล็บ)

เทคนิคที่เกี่ยวข้อง

ใบพร

(นั่งอยู่ในลำเรือซึ่งค่อยล่องออกมาจากหลืบซ้าย และมาจอดอยู่กลางเวทีซึ่งจะสมมุติว่าเป็นชายตลิ่ง เธออุ้มลูกน้อยและก้าวขึ้นฝั่ง ทันใดนั้นรองเท้าก็หลุดหล่นลงน้ำไปหนึ่งข้าง)

เพลง “รักของแม่” เปิดนำก่อนเรือแล่นออกมาสักเล็กน้อย

คนพายเรือ

(เห็นเธอทำรองเท้าหลุด) นั่นรองเท้าหลุดลงน้ำไป  (เขาใช้ไม้พายพยายามเขี่ย)

ใบพร

(ยกมือห้าม) ช่างมันเถอะจ๊ะ...ขอบใจ...(มองตามรองเท้าที่ไหลลอยไป)

เสียงใบพร

บรรยาย

ครั้งหนึ่ง...ชั้นเคยเผ้ามองสายน้ำนี้และถามตัวเองอยู่เสมอ ว่าน้ำในแม่น้ำนี้จะไปสิ้นสุดลง ณ ที่ใด มันคงจะไหลไปจนสุดมุมโลก....หรือไม่...มันคงจะไหลไปรวมกับแม่น้ำสายอื่น ๆกลายเป็นแม่น้ำสายใหม่ที่ชั้นไม่เคยรู้จัก  สายน้ำไม่มีวันไหลกลับฉันใด เรื่องราวของฉันก็จะไม่มีวันย้อนกลับมาอีกฉันนั้น....

ใบพร

(ยกขาอีกข้างขึ้นมา แล้วบรรจงถอดรองเท้าอีกข้างที่เหลืออยู่ แล้วโยนมันลงลำน้ำไปอีกข้าง)

เสียงใบพร

บรรยาย

ลูกเอ๋ย...นี่แหละคือสิ่งที่แม่จะให้แก่ลูก ดูเสียให้เต็มตาว่านี่แหละคือโลกของเจ้า ที่แม่ได้เลือกให้แล้ว....

คนพายเรือ

(ตะโกนเรียก) ยายๆ อยู่หรือเปล่า มีคนมาหาแน่ะ....

แม่

(ออกมาจากด้านข้างในมือถือสุ่มจับปลา) ใครวะ....

ใบพร

(ตรงมาที่แม่ แล้วโผเข้าแทบเท้าแล้วกราบ) แม่จ๋า...แม่จ๋า...หนูเอง....

แม่

(มองอย่างไม่แน่ใจ แต่แล้วก็จำได้) อีน้อย....มึงเองรึนี่....อีน้อยเอ้ย...โธ่ลูกแม่...

ทั้งสอง

(กอดกันแล้วพากันร้องไห้)

แม่

อีน้อย...เอ็งกลับมา(ดีใจ เห็นเด็กที่ใบพรอุ้ม) แล้วนี่...มันหลานของแม่ใช่มั้ย มา มาหายาย....อีน้อยเอ้ย...แม่ไม่ได้หวังว่าจะได้พบกับเอ็งอีกแล้ว....

ใบพร

(ทรุดตัวลงกราบแม่อีกครั้ง แล้วร้องไห้โฮ)

เสียงใบพร

บรรยาย

แม่จ๋า...แม่คือพระองค์เดียวของลูก แม่คงจะรู้ความเป็นไป แม่จึงไม่ถามถึงพ่อของเด็กเลยแม้แต่คำเดียว

แม่

มาอยู่บ้านเราเถอะลูก...เอ็งรู้มั้ย...ไม่ว่าเอ็งจะเป็นอย่างไร แม่ก็คอยการกลับมาของเอ็งอยู่ทุกวันทุกคืน

ใบพร

แม่จ๋า...ตั้งแต่นี้เราจะไม่จากกัน หนูจะอยู่กับแม่จ๊ะ....

เสียงใบพร

บรรยาย

ลูกเอ๋ย...แม้เจ้าจะเลือกเกิดเองไม่ได้ ก็อย่าเสียใจไปเลยที่เกิดมาเป็นลูกของแม่ เมื่อเจ้าเติบโตขึ้นมาพบสิ่งเหล่านี้ จงรับเอาไว้เถิด มันเป็นสิ่งดีงาม ที่แม่เลือกให้เจ้า ลูกเอ๋ย...สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของคนคนหนึ่ง ไม่ได้หมายความว่าสิ่งนั้นจะต้องดีงามสำหรับทุกชีวิตเสมอไป จงรับเอาแต่สิ่งที่ดีๆ เหมาะสมกับชีวิตของเราให้มากที่สุดเถิด   ลูกเอ๋ย...แม่เลือกทางชีวิตให้แก่เจ้าแล้ว....

แสงดับสนิทในจังหวะที่ใบพรบรรยายจบ  แล้วเปิดเพลง “แม้เลือกเกิดได้”อีกครั้งหนึ่ง